Taktımı takar

Herhalde İngiltere'de yaşayan kardeşim bana bulaştırdı. Yıllarca Campervan'ların (Türkçesi klasik van, galiba) peşinde koştu, sonunda aldı bir tane, kullandılar da ailecek, şimdi çalışmıyor ama evin kapı önü süsü olarak duruyor halen. Yinede hevesini alamadı, geçen yaz tatil için Türkiye'ye geldiklerinde Tekirdağ'da iyi durumda olan bir tane buldu ilanlardan, tutturdu alıp İngiltere'ye götüreceğim diye ama olamadı tabii. Bende 20 senedir onunla her bir araya geldiğimde bu konu gündeme geldiğinden midir yoksa şahsen de sever miydim, hatırlamıyorum bile... O kadar parlak bir sevgi ki onun gündeminde bu sevgimi onun yaydığı Campervan aşkı ışığına bağlıyorum.

Maybe this is about my brothers influence, who is living in the UK. For years he fished for Campers and in the end he bought one. Although they used it for quite a while now it's not working and is lying in his courtyard as a decoration. But still his enthusiasm did not come to an end and last summer when they came for an holiday to Turkey he found a good conditioned one in Tekirdağ and insisted he would go there, buy it and drive it back to the UK, but of course this couldn't happen. I can't even remember if I loved them for myself or is my love emerging from this being a subject whenever we come together... This is such a bright love on his agenda I tend to link my love for Campers to the light that he's spreading.

Önce bunu yaptım... pek sevdim...
First I made this... Loved it a lot...

Sonra bunu...
Then this...

Sonunda da bunu...
And finally this...

Başlığımın sebebini anlamışsınızdır. Taktım hakikaten de. Buna takmazsam çöplerden çıkan, yakılan, yanlış girilen oylara, kesilen elektriklere, trafolara giren kedilere, o kadar çok takacak ve üzülecek konu var ki... Bu bitti, acilen yeni takıntı bulmalıyım...

Not: Bu kurguyu (campervan ve küçük bayraklar) Pintereste gördüm, orijinal kaynak için buraya bakabilirsiniz...

Çarpı işi modelini de buradan aldım, renklerini değiştirdim...

Note: I didn't make up this theme myself (the Campervan and the bunting) I saw it on Pinterest, you can the orijinal source from here...

The cross stitch pattern was from here, I just changed the colors...

Her zamankinden farklı hafta - A week different then always

Harika geçen bir mavi turdan sonra geçen hafta Cumartesi gecesi itibariyle evimize geldik. 12 yıl önce 3 aile başlamıştık bu turu yapmaya, zaman içinde 6 aile olduk. Çocuklarımız büyüdü ve arkadaşlarımız haline geldi. Oğlum 7 yaşındaydı, şimdi 19. Daha tatil bir tatil düşünemez oldum. Yılda sadece bir hafta diğer 51 hafta yapmadığımız her şeyi yapıyoruz. Geceleri denize giriyoruz, yakamoz görüp seviniyoruz, boncuk gibi dizilip açık havada uyuyoruz, sabah güneşin gözümüzün içine ısrarla girme girişimiyle uyanıyoruz, 7-24 mayomuzu çıkarmıyoruz, sabah uyanınca yüzümüzü yıkamıyoruz denize atlıyoruz, 1 hafta boyunca 2-3 parça kıyafet giyiyouz, kitap okuyor, oyun oynuyouz, maillerimize bakmıyor çalsa bile telefonumuzu duymuyoruz, sofra kurmuyor, yemek pişirmiyoruz.
Halbuki ilk mavi yolculuğa çıkmadan önce ödüm kopmuştu, küçücük bir alanda, o kadar kişi bir arada, küçücük klostrofobik kabinler, pompalı sifonlar (ilk çıktığımız yıllar böyleydi), yapamam ben, çok sıkılırım aklımı oynatırım demiştim... yanılmışım...

After a fabulous blue trip we returned back home on Saturday last week. 12 years ago we'de started this trip as 3 families but in time we increased to 6. Our kids grew up to be our friends. My son was 7 now he is 19... I cannot think a holiday more holiday then this. Only this one week of the year we do everything that we don't do in the remaining 51 weeks. We swim at night, we sleep in the open air next to each other, we wake up with the sun intending to get into our eyes, we don't take of our swimming wear 7/24, we don't wash our faces in the morning we jump into the sea instead, we only wear 2-3 pieces of clothing all week, we read books, play games, we don't look at our emails and don't hear our mobile phones even if they ring, we don't set up the table, we don't cook. 

Whereas I was terrified before our first trip. So many people stuck up in a very small space, tiny claustrophobic kabins, pumped toilet flushes (ıt was like this in the first years)... I'de said; I can't do it, I'll be bored, I'll  turn crazy... well, I was wrong...

Geçen haftam tekne sonrası rehaveti içinde geçti. Öyle çok yapmak istediğim projem vardı ki hiçbirini yapamadım. Gerçi bir arkadaşımın kızı ameliyat oldu, oğlum beta kaptı, ateşlendi, yani biraz mazeretim var sayılır... Ama bugün Öykü'cüğüme benden istediği telefon kılıfını diktim sonunda...

Last week passed in a post boat trip lanquor. I'de so many projects in mind but I didn't do any of them. Actually my friends daughter had an operation, my son had a fever due to a bad throat infection, as you can see I kind of have a little bit of an excuse... But today I managed to sew the phone case that dear Öykü had asked from me...

iPhone kılıfı nasıl dikilir? - How to sew an iPhone case

En sonunda telefon kılıfı eğitselimi bitirdim. Bu kılıfları ben pek sevdim, az kumaş la yapılıyor (hatta artan kumaşlar bile kullanılabilir), arkadaşlara hediye etmek güzel oluyor, renkli, neşeli... Günlerim Ankara da geçiyor, gidemedim bir türlü yazlığa... Bu sene oğlum sınavdan çıkınca tüm yaz yazlığa giderim sanmıştım ama iş öyle değilmiş, sonuç bekle, hazırlık atlama sınavı, eksiklerin tamamlanması derken yaz bitti... Neyse belki haftaya atlar giderim...
Bu kılıflardan daha öncede yapmıştım ama görüntü aynı olsa da onlarla çok uğraşmıştım, bugün paylaştıklarım tekniği geliştirilmiş kılıflar ve onların eğitseli, umarım işinize yarar...

At last I managed to finish my iPhone case tutorial. I loved these cases, requires  little fabric ( actually they can be made with fabric left overs), it's nice to give them to friends as a gift, colourful, chearful...My days are going by in Ankara, I couldn't go to the summer house... I'de thought that I would be there all summer after my sons university exam but things didn't go this way, the summer has gone by while I'm waiting for exam results, prep school exams,  etc. Anyway I may go next week.
I've made these cases previously but although they appear to be the same I'de struggled with them a lot, the ones I'm sharing today are ones that I've used a more developed technique and their tutorials, I hope they will be of use...

Eğitselini hazırladığım kılıfın bitmiş hali...

The finished state of the case that I prepared the tutorial...

Ve diğerleri...

And others...

EĞİTSEL - TUTORIAL

Bir Cuma sabahı - One Friday morning

Tekneye giderken bir başka alışkanlığımız var. Bir arkadaşımız kek, kurabiye yapar yol için ve onu derin bir plastik kutuya koyar. Bu hepimiz için önem taşır, çünkü bu kutu teknede yıkanır ve hepimizin ortak cep telefonu, küçük ıvır zıvır kutusu olur ve dümenin tam yanında durur 7 gün 24 saat. O kutunun içinden arada telefon sesi yükselir ama o telefonun sahibi duymazsa kimse de ilgilenmez. Zordur da çalan telefonu bulmak o karmaşanın içinde. Tekne tatilimiz sırasında Cuma sabahı uyandım, denizde duşumu aldım, kahvaltı sofrası hazır... tam ilerliyorum, oturacağım, telefonum çalmaya başladı...kutuya yöneldim yüreğim sıkışarak... hayırdır, sabahın köründe kim arar beni?...annem.... meğer üniversite sınav sonuçları açıklanmış. Ben Pazartesi, Salı gayet bilinçli bir şekilde bekledim açıklanmasını, ama açıklanmayınca haftaya kaldı bu açıklama diyerek zihnimden atmıştım.  Tabii benim çığlığımla eşim internette siteye ulaşmaya çalıştı, ben Sarp'ı uyandırmak ve haberi vermek için teknenin ön tarafına koştum, bir baktım uyanmış, elinde cep telefonu boş, boş bakıyor... meğer benzer zamanda ona aldığı puanla ilgili haber iletilmiş, ama çok mutsuz, yüzünden düşen bin parça.. Ne puanını sormak ne de sıralamasını sormak gelmedi bile aklıma, ya da sorduysam bile anlamadım, dinlemedim cevabı, zihnim durdu... ilk şok anı ve oğlum mutsuz,  o mutsuzsa bende mutsuzum elbette... Emati iyi bir şey ama ben de çok abarttım sanırım...
When going to the boat we have another pattern. One friend bakes a cake or cookie and puts it inside a deep plastic box. This is important for all of us as it gets cleaned on the boat and becomes our mutual  mobile phone rest and takes its place just by the rudder 7/24. Sometimes a phone ring is heard from the box but nobody except the phone owner pays any attention to this sound. It's also very hard to find the ringing phone inside this tangle of phones... On Friday morning I woke up and took my shower in the sea, the breakfast was ready on the table, my phone started to ring... I moved towards the box dreaded... Who would call me for good this early in the mornng? My mum... Apperently the university exam results were published. I'de waited for them to be published on Monday and Tuesday but as it wasn' announced I'de decided that the announcement would be made the next week so it was out of my mind.  Of course with my scream my husband directly started searching this info on the internet and I ran to the front part of the boat to wake up Sarp and tell him this. He was awake, with his phone in his hand he was looking with empty eyes, very unhappy... It didn't even cross my mind to ask his score or anything and even if I did ask I didn't listen or understand the answer, my mind was blank... It was the moment of shock and my son was unhappy so I was unhappy of course... Empathy is good but I guess I exaggerated it.
İstanbul da girmek istediği üniversiteye puanı yetmemiş... Tekne de bir matem havası başladı, kimse soramıyor bile ne oldu diye, biz de bilmiyoruz ki, tek bir gerçek var ortada... "mutsuzuz"... Sonra bir arkadaşımız çığlık attı "yeter be, çocuk şahane puan almış,neymiş istediği okula giremiyormuş, başkasına girer, nedir bu matem havası?" Ben o an o cümleyi bile algılayamadım ama ufaktan bu yas duygusu dağıldı. Bir arkadaşımız hemen girebileceği tüm olası okul ve bölümlerin listesini araştırarak Sarp'a gösterdi... Baktık ki bir dünya seçeneği var. Sarp'ın yüzü sonunda aydınlanmaya başladı
 His exam score was not good enough for his desired university. It was a moment of grief on the boat, nobody could even ask anything, we didn't know the answers anyway... there was only one reality, we were "unhappy". Then one of our friend stated screeming "It's enough, the kid's score is great, what if he can't go to this university?, He can go to another one, why do we have so much gief in the air?". At that moment I couldn't even understand what she was saying but  slowly the feeling of grief started to clear and one of our friends inquired and prepared a list of universities and departments that he would be able to enter with his score. Then we realised that he had loads of other options. The his face started lighting up.
Ankara ya dönünce hep beraber olası üniversiteler ile ilgili bilgi toplama işimiz başladı... Devlet... Özel, tam burslu, yarım burslu vs. Ankara da okumak istese iyi kötü biliriz ama İstanbul diyince hiç fikrimiz yok. Uçan kuşa sordum, herkesin görüşü farklı. En sonunda İstanbula gidip hepsini gezmek ve bunun neticesinde bir kanaat oluşturmak konusunda karar kıldık. Aslında bu hafta orada olacaktık ama Pazartesi ye erteledik gelişimizi, bakalım hangisinde karar kılacağız?
When we returned back to Ankara we started investigating the universities that seemed possible, state, private, full grant, half grant etc. If he'de wanted to study in Ankara we would have an idea about the universities but for İstanbul we don't have a clue. We asked this to everybody that came to our minds but they all have different opinions so we decided to go to İstanbul and see them all and then decide. We were supposed to be there this week but we delayed it to Monday. I don't know what we will decide on in the end... 


Bahsettiğim televizyon çekimi için bir telefon kılıfının yapılışını gösterdim demiştim ya, işte bu....
I'de mentioned that I showed how to make a phone case for that TV program, well here it is....

Hızımı almışken değişik renklerini de yaptım...
Once I'de started I made different versions of it also...

Matruşka iphone kılıfı - Matryoshka iphone case

İki gündür keyfim pek yok. Keyifsiz olunca da bir şeyler üretme enerjim de olmuyor. Üstüne de belim den başlayarak tüm sırtım tutuldu, çok harekette edemiyorum. 20 yıl önce bir mavi yolculukta fırtınaya yakalanmış olmamızın hediyesi bu, kas spazmı... her sene bir kere hatırlatıyor bana kendini, sanki "spor yapmazsan tutulurum görürsün" diyor. Ben ise her sene bu iş başıma geldiğinde kesin spora başlayacağım diye karar verip bu tutulma durumum geçtiğinde de hiç hatırlamıyorum bile bu verdiğim kararı. Yada bazen başlıyorum ve spor yaptığım için kendimi o kadar iyi hissedince sanıyorum ki ben zaten çok iyiyim, spor yapmaya falan da ihtiyacım yok... spor yapmamak için her türlü mazeret üretilir anlayacağınız...

Bu kılıfları Cuma günü yapmış ve paylaşmak konusunda tembellik yapmıştım. Bugün paylaşasım var...

Two days now and I feel down. When I feel down I don't have the energy to produce anything. And on top of that all my back starting from my lover back is stiff and I can't move a lot. This muscle spasm is a gift from 20 years ago when we were caught in a storm in one of our blue trips. It reminds itself every year as if saying "If you don't exercise I will make you stiff and you will see". And whenever this stiffness comes I decide that I will start exercising and as soon as it is over I immediately forget my decision. Or sometimes I do start and when I feel very good I tend to think that I'm ok and I don't need to exercise...As you can understand I can generate all kinds of excuses for not exercising.   

I made these cases on Friday and was too lazy to share. Today is the sharing day...