Ekip çalışması - Teamwork

Arkadaşım ve sevgili komşum Nilgün (bana baykuş kolye ucunu alan) ve onun aracılığı ile tanıştığım arkadaşları, haftada bir atölye çalışması yapmak için bir mekan ayarlamışlar. Toplanıp ahşap boyama yapıyorlar. Tabii buraya pikniğe gider gibi yiyecek, içecek, bardak v.s götürüyorlar birde götürdükleri malzemeleri var. Aslında hiç ahşap boyama modunda değildim, bugün sadece ziyarete gitmiştim... ama ahşap boyamam geldi...bende yapmak istiyorum.... haftaya malzemelerimi organize edip bende onlara katılacağım sanırım. Çook canım çekti.... Onlar ekip çalışması yaptı... ben ise olay mahali fotoğrafçısı modundaydım...

My friend and my dear neighbour Nilgün (the person who got me my owl pendant) and some of her friends that I met through her have arranged a suitable place to meet once a week. They are comming together  to do some wood staining. Of course they are taking food ,beverages, glasses etc. and on top of this, their supplies. Actually I was not in a wood staining mode, I only had gone there for a visit, but my wood staining has come... I want to do it also... I think next week I will organise my supplies and join them. I want to do this so badly... they did their teamworh... I was the event location photographer...

Böyle hoş bir çalışma ortamı, herkes birbirine yardım ediyor, değerlendirmeler sonucu kararlar alınıyor...

This is such a nice work environment, everybody is helping each other, decisions are made after evaluations...

Alınan karaların sonucu dikkatle gözlemleniyor...

The outcomes of the decisions are observed carefully...

Gerekirse yerlerde bile sürünülüyor.... (Bu sürünen de benim arkadaşım aynı zamanda komşum Nilgün...)

If necessary you can crawl on the ground... (The person crawling is my friend and my neighbour Nilgün)

Sonuç değerlendirmeleri...

Outcome evaluations...

Ruj denemek te lazım tabii, bakalım fotoda nasıl çıkacak?...

Of course a new lipstick has to be tried, let's see how it will look like in a picture...

Birinin yaş günüyse ve bir de bunu unutmayıp başka biri pastayla gelmişse... =mutlu yaşlar Zehra abla ve bu güzel pasta için teşekkürler Nihan...=

If it's someones bithday and if some has remembered and brought a birthday cake.. = happy birthday Zehra and thanks for this beautifull cake Nihan...=

Eeee, her şey güzelde ufaktan toplanmak ta gerek....Sağol Nur... Ben bir noktada bunlar nasıl toplanacak acaba diye bir kaygı duydum valla...

Every thing is fine but we need to pack up a bit... Thank you Nur... At this point I was wondering how ever would this stuff be packed up....

Yarın bir proje paylaşacağım... Hüsniyenin yeğenine yaptığı bir kutu (Kabartmalar Tülin Abla nın eseri)...bir ahşap kabartma projesi.

Tomorrow I will share a project with you.. It's a box that Husniye made for her nephew. ( the emboss part is the work of Tulin)... It's a wood embossing project... 

Zeyneb'in sırt çantası - Zeynep's backpack

Şu sıralar doğum günü hediyeleri yapıyorum. Hafta sonu evimize eşimin ailesi gelecek yemeğe. Aslında iyi bir tesadüf olarak bu tarih, 2 kişinin doğum gününe denk geliyor. Eşimin yeğeninin karısı ve 4 yaşındaki kızı. Ben sıkıldım artık mağazalarda satılan standart şeyleri almaktan, kazak, oyuncak, takı gibi. O yüzden düşündüm ki analı kızlı ikisine de benzer bir şeyi kendim yapayım. Zeyneb'inkini bugün bitirmeyi başardım. İlk kez böyle bir şey yaptığım ve kalıbını  kendim çalakalem çizip onu uygulamaya çalıştığım için çok uğraştırdı. Kaç kere diktim, söktüm, tekrar diktim. Aslında bununla ilgili nasıl yaptığımı resimlemeye çalıştım, burada anlatayım diye, fakat aksilikler çıkınca bir çok şeyi değiştirmek zorunda kaldım. Artık tecrübem oldu, bir kez daha yaparsam bu çantadan, o zaman bu bilgiyi paylaşacağım. Zeynoş pembe sever, hemde çok. Yaşı da dediğim gibi 4. Ortaya aşağıdaki çanta çıktı bu verilerle. Şimdi kara kara düşünüyorum, annesine buna benzer ve kullanabileceği nasıl bir şey olur ki acaba? Ama bir misyonla yola çıktık bir kere, bulacağım bir şey...

Nowadays I'm making birthday presents. In the weekend my husbands family will be over at our place for dinner. Actually as a a good coinsidence this date falls on 2  bithdays. My husbands nephew's wife and their 4 year old daughter. I'm so bored of buying the standart things that they sell in stores, like a jumper, a toy, jewellery. So I thought, I would make something similar for mum and daughter myself. I managed to finish Zeyneps today. As it is the first time I'm making something like this and I tried to apply the pattern I had scribbled down myself it was a big struggle for me. I sew it, unstiched, sew again for many times. Actually I tried to take a picture of how I did this, so as to write it down, but because of the setbacks I had to change a lot of things. Now I'm experienced, if I do one more of this bag then I will share it. Our Zeynep loves pink, a lot. She is 4. With this data in hand, this bag arrised. Nwr I'm brooding, what kind of a usefull thing that looks like this will be suitable for mum? But I have taken of with this mission, I'll find something...

Barış - Peace

Günlerdir güzel yorumlarını benden esirgemeyen herkese çok teşekkür ediyorum. Meğer ne kadar önemliymiş bu yorumları almak, ne kadar motive ediciymiş... Resmen sanki maaşlı iş immiş de, görevimi yerine getirmezsem haksızlık yapmış olurum misali, bir sorumluluk duygusu veriyorlar bana. Yanlış anlamayın, çok keyif alıyorum, keyifli bir sorumluluk duygusu bu. En çokta, bu motivasyon aklıma yapılası birçok şeyi getiriyor onu seviyorum, fikirler uçuşuyor aklımda, öyle ki bazen rüyamda bile görüyorum ne yapacağımı. İşte aklıma gelen ve hemen yapmaya koyulduğum bir cüzdan (süslemesi). Bunu aslında bir arkadaşıma yaptım, doğum günü hediyesi olarak. Barış işaretini ben pek severim, o da sever diye düşündüm.

I thank everybody who is not withholding their beautifull comments. Recieving these comments is apparently very important and motivating... I feel a responsibility as if I am working and recieving a salary and if I don't fullfill my obligation  it will be unfair. Don't get it wrong, I'm feel joyfull, it's a pleasurable responsibility feeling.  I like this motivation most of all as it brings a lot of do-able things to my mind. My mind is blowing with ideas, I even see the thing that I want to do in my dream. Here is a wallet (decoration) that came to my mind and I started doing it instantly. Actually, I did this for a friend, as a birthday present. I love the peace sign myself, I thought that she will like it too. 

Resimlerden net görülmüyor, gri kumaş, ketenimsi bir kumaş. Cüzdanın içi ise herzaman ki gibi. 

It's not very clear in the pictures, the grey fabric is linen like fabric. The inside of the wallet is like always. 

Keçe çanta - Felt bag

Dün gece arkadaşlarımızla beraber yemekteydik. Normalde her birimizin yaş gününde toplanıyoruz.Tabii bazı yaş günleri aynı zamana denk gelince 2li-3lü yaş günü kutladığımızda oluyor. 12 kişi olmamıza rağmen her aya bir kutlama olmuyor dolayısıyla. Kutlama demekle beraber yemeğe gitmeyi kastediyorum, doğum günü bahane. Geçen hafta, "en yakın yaşgünü ne zamannnn? Amma uzun oldu görüşmüyoruz, benn çok özledimmm", diye söylendim durdum. Sanırım geçen yıllarda aralarda da çok toplandık ve ben yaş günlerindeki üç ay boşluğu hissetmedim. Tabii bu sene kardan kıştan herkes eve tıkılınca, kendini hissettirdi. Allahtan bir arkadaşımız, benim yaptığım gibi sadece söylenmek yerine "hadi buluşalım" eylemine geçince, buluşabildik. Çok eğlendik, güldük, özlem giderdik. Oldukça geç saatte geldik eve. Sabah zor uyandım ve günümü mutlu ve tembel geçirmek istedim. Dolayısıyla bugün sadece daha önce genel hatlarıyla bitirdiğim ama ufak tefek eksikleri kalan çantamın eksiklerini giderdim.

Yesterday night we were out dining with our friends. Normally we meet for the birthdays. When some of the birthdays are on the same month we celebrate them in 2's or 3's. So, although we are 12 people we don't have a celebration every month. What I mean by celebration is to go out to a restaurant, birthday celebration is our excuse. Last week I was grumbling "when is the next birthday? It has been a very long time, I miss themmmm". I think in the previous years we met in between birthdays a lot so I didn't feel this 3 month gap. Of course this year because of the winter and snow everybody was crammedi ndoors. Thanks god, one of our friends took the action of "lets meet",  instead of just grumbling about it like me, so we could meet. We had great fun, laughed, satisfied our cravings. We came back home quite late. I had difficulty in waking up in the morning and I prefered to spend my day happy and lazy. So today I just completed my bag that I had more or less finished before.

Abajur - Lampshade

Geçenlerde malzemelerimin durduğu dolaba nelerim varmış acaba diye baktım. Neler buldum, neler... Aslında durumum birazda vahim. Acaba gerçekten de kocamın dediği gibi evi, çöp eve dönüştürme eğilimim mi var? Her bulduğum renkli şeyi satın almışım, enteresan gelen her çer-çöpü saklamışım, taa Çıralıdan vakti zamanında topladığım ve eve getirdiğim taşlar bile var. Dolabın içi benim için hazine kaynıyormuş meğer. Hiç açılmamış en az 20 paket Fimo var mesela (Açılmış olan paketleri, mokume gane [bunun türkçesine baktım netten ama bulamadım] moduna getirdiklerimi saymıyorum bile). Neyse o hazinenin içinden üzeri kaplanmak üzere çıplak abajur teli çıktı. Bende hemen işe koyuldum.
İşte bu çıktı ortaya. Haa bu arada bu abajurun etekleri de atmaya kıyamadığım ve bir süredir biriktirdiğim keçe parçalarından. Keçeleri plaka halinde alınca onlar eğri oluyor genelde, bende bu eğrilikleri düzeltiyorum, incecik parçalar keserek. Neyse onları da işe yarattırdım...

The other day I had a look in my cupboard that I store all my material. I found loads and loads... Actually my situation is a bit desperate. I'm thinking, do I have the tendency to turn our home into a house full of garbage just as my husband is implying. I have bought everything colorfull, collected anything that I found to be interesting, I even have stones that I brought all the way from Çıralı years ago. The cupboard is full of treasure for me. For example I have about 20 packs of un-opened Fimo. (I'm not even counting the ones that have been opened and the ones that I have transfered to the mokume gane mode). Anyway, among that treasure I found a lampshade wire waiting to be covered. So I started working...
And this is what came out of it. And by the way the skirts of the lampshade is made by felt pieces that I have been collecting instead of binning them as I didn't have the heart to do so. When you by the felt in sheets, they usually turn out to be crooked on the sides and I fix these by cutting thin pieces out of them. And I made use of them...

Çıralı taşları üzerinde Abajur - Lampshade on Çıralı stones 

Limonuma dikkat...

Beware of my lemon...

Stor perde revizyonu - Roller blind revision

Bugün bütün gün dışarıdaydım. O yüzden bir şeyler yapmaya fırsatım olmadı. Aslında akşam geldiğimde aşağıya başladığım işlerimden birine devam edeyim diye indim ama canım istemedi tekrar yukarı çıktım. Bugün sizinle yazın yaptığım bir stor revizyon projemi paylaşmak istiyorum. Dümdüz krem rengi bir stor bir iletişimsizlik sonucu benim mutfak penceremde bitti. Fakat tam lavabonun üzerinde olduğu için sıçrayan su lekeleri benek benek kalıp beni sinir ediyordu. Zaten bu düz anlamsız storu da hiiççç sevememiştim. Yazın storu söktüm boyadım. Boyadım derken Stencil kullandım. İşte sonuç...

Today I was out all day so I didn't have a chance to make anything. Actually when I came back late in the evening I went downstairs to continue one of the work that I had started but I didn't want to do so so I went upstairs again. Today I want to share a roller blind revision that I made in the summer. A cream color roller blind was hung on my kitchen window due to some mis comunication. But as it was just above my kitchen sink, the stain of the water drops was annoying me. Actually I never had liked this plain, meaningless roller blind. So I took it of and dyed it. I mean I dyed it using a stencil. And the result is... 

Aynı yöntemle Tshirtte boyadım. Üzeri lekelenmişti. Lekelerini örttüm. 

I dyed a tshirt with the same technique. It was stained. I covered them all.

Nasıl yaptığımı görmek isterseniz burada tarif etmeye çalıştım.

If you want to see how I did this I tried to explain it here...

Keçe dolap2 - Felt cabinet2

Ev dolaplar serisinin 2. evi de budur. İlk yaptığım dolapla benzer özelliklerde. Farkı, bunun büyük olması, dolayısıyla üç rafı var. Planım farklı şekil ve renkte en az bir tane daha yapmak. Alanım dar olmasa fazlasınıda yapardım ama.... Evin antresi gittikçe Burano adasına benzeyecek galiba...

The 2nd house of the house cabinet series is this. The properties are similar with the first cabinet that I made. This being big and accordingly having three shelves is the difference. My plan is to make at least one more house with a different shape and color. I would make more if my space was not so small... I think my entrance is going to look like Burano Island more and more...

Veee 2si 1arada...

And 2 together...

İsim etiketi - Name label

Oğlum şu an 18 yaşında ama ilkokula başladıktan sonra her şeyini kaybetmeye başladı. Okul gömleği, pantolonu, ayakkabıları, v.s. Normalde ihtiyacı 2 pantolon, biz aldık 4-5, gömlek 5 tane yetecekken aldık 10-15, v.s. Tabi okul bazında bütün kıyafetler birbirine benzediği için hiçbir şeyi bu benimdi diyerek geri alma şansına sahip olmuyorsunuz. Ayakkabı bile, o yaştaki "moda" kavramı çerçevesinde bütün çocuklarda birbirinin benzeri oluyor. Hal böyle olunca da kıyafet masrafları bazında bir değil 3 çocuk yetiştiriyor gibi oluyor insan.
Bir arkadaşımda kendi çocuğu ile benzer problem yaşayınca ütü ile yapışan kıyafet, kendinden yapışkanlı ayakkabı ve eşya etiketi üretmeye başlamış. İhtiyacınız varsa web sitesine girerek çocuğunuzun ismini ve ne istediğinizi yazıp yollayınca o da size kargoyla etiketlerinizi yolluyor. "Benim oğlan küçükken neredeydin arkadaşım? "

My son is 18 now but when he started primary school he also started losing his belongings. School shirt, trousers, his shoes, etc. He normally needed 2 trousers, we had to buy 4-5, shirts 5 would be enought but we bought 10-15, etc. Because all the school wear looks like each other you don't have the chance to say "this was mine" and claim it back. Even the shoes according to the "fashion" of that age, is similar in all kids. When the situation is like this it seem's that you're raising 3 kids instead of 1. 
One of my friends went through the same problems with her child so she started producing labels for cloths that stick with an iron, self adhesive labels for shoes and other belongings. If you are in need you can go to her website and state your kids name and what you need, she will then send your labels to you by post. "Where were you when my son was small?"

http://www.2ketiket.com/index.php

Lavanta kuşlar - Lavander birds

Geçenlerde bir dünya lavanta aldım. Çok severim o temiz, ferah kokuyu. Aslında dolap içlerine koymalık diye yapmıştım ama biraz büyük oldu bu kuşlar. Dolaba da girer elbet ama koltukların üzerinde oturmayı daha çok sevdiler.

I bought loads of lavender the other day. I love that clean and fresh fragrance. Actually I was planning to put them inside cupboards but they turned out to be a little big. Of cource they can go inside cupboards but they prefer to sit on the sofa.

Küpe çiçeğine bayılırım. Yıllardır da 2-3 tane alırım, en geç yaz sonu ölürler. Nedense yerini bir türlü sevdiremedim. Geçen sene son aldığım çiçeği öldüğüne kanaat edip dibinden kesip atmıştım sera ya. Geçenlerde farkettim, bizimki yaşıyor, çiçek bile açmış...

I love Fushia's. For years now I have been buying 2-3 of them and they all have died at most in the end of summer. I don't know why but I couldn't find a place that they like. Last year, I decided that the last Fushia that bought had died also, so I cut it down and dumped it to the green house. I realized a couple of day's ago it's living and has even bloomed...

Bu nasıl bi şey ki?

Bugün sabah oğlumu dershaneye bıraktıktan sonra eve gelirken kırmızı ışıkta bir arabanın arkasında durdum. Bir süre sonra o araba geri-geri üstüme gelmeye başlayınca arkamdaki arabadan dolayı kaçamadığım için kornaya asıldım. Araba geldi-geldi Güm, çarptı. Bir kadının kullandığı (hanım diyemeyeceğim) bir araba. Kadın ne yaptı dersiniz. Topuklayıp kaçtı. Önce peşinden gidip kıstırayım bir yerde diye düşündüm ama sonra kızgınlığımı kontrol altına alınca plakasını almak daha makul geldi. Arabamda görünürde bir şey yok ama bu nasıl bir davranış şekli, benim aklım bunu almıyor alamıyor. Hepimiz insanız, anlıyorum sabah erken, uykusu var belki, ayağı kaydı frenin üstünden. Ama biz hatalarımızın sorumluluğunu almayacağız mı? Çocuklarımıza böyle bir değer kazandırmaya çalışmıyoruz mu? Hata yaparız ve yaptığımızda bir özür dilemezmiyiz? Bu kadar mı zavallıyız ki kendi sorumluluğumuzu taşımaktan korkuyoruz? İnsanlığımıza, değerlerimize ne oldu? Çok üzülüyorum bunları düşündükçe.... Kaygılanıyorum çocuğumu nasıl bir hayatın içine bıraktığımı anlayınca...